ԱՇԽԱՐՀԻ ԱԾԱՆՑՅԱԼ ՁևԻ ՏԱՐԱԾԱԿԱՆ ՔԱՐՏԵԶԱԳՐՄԱՆ ԳՈՐԾԱՌՆԱԿԱՆ ԱՐՁԱՆԱԳՐՈՒԹՅՈՒՆ V.1.0
Քարտեզագրման գործառնական արձանագրությունն ամրագրում է այն պայմանները, որոնց դեպքում ածանցյալ ձևերի տարածության քարտեզագրումը հնարավոր է որպես տարբերակման վերլուծական պահպանման ձև։
Արձանագրությունը մեթոդը, ալգորիթմ կամ ընթացակարգ չէ։ Այն չի սահմանում գործողությունների հաջորդականություն և քարտեզագրումը չի տեղափոխում գործիքային ձևի մեջ։ Դրա գործառույթը սեգմենտավորումից վերլուծական աշխատանքին անցման ապահովումն է՝ առանց տարբերակման ճարտարապետական կարգավիճակի կորստի։
Քարտեզագրումը դիտարկվում է ոչ թե որպես տարածության արտացոլում և ոչ թե որպես դրա մոդելի կառուցում, այլ որպես ածանցյալ ձևերի հետ աշխատանքի գործընթացում առաջացող տարբերակումների ամրագրման եղանակ։
Արձանագրությունը պահում է այն սահմանը, որի շրջանակներում՝ սեգմենտավորումը պահպանվում է որպես հիմք. տարբերակումը չի վերածվում օբյեկտի. քարտեզը չի դառնում տարածության պատկերացում։
Դրանով իսկ այն ապահովում է կոնֆիգուրացիաների վերլուծությանն անցնելու հնարավորությունը՝ թույլ չտալով քարտեզագրման հանգեցումը վիզուալացման, դասակարգման կամ նկարագրության։
Փաստաթղթի բանաձևը
Քարտեզագրման գործառնական արձանագրությունը դրա վերլուծական ամրագրման գործընթացում տարբերակման պահպանման ձևն է՝ առանց մոդելի, պատկերացման կամ գործիքի վերածվելու։
Tagline
Քարտեզագրումը տարածության արտացոլումը չէ, այլ տարբերակման պահպանումը վերլուծական ամրագրման ձևով, որում այն դառնում է հասանելի։
Առնչվող հրապարակումներ
«ԱՇԽԱՐՀ» ՆԱԽԱԳԾԻ ԳՈՅԱԲԱՆԱԿԱՆ ՇՐՋԱՆԱԿԸ
Սույն փաստաթուղթն իրենից ներկայացնում է «Աշխարհ» նախագծի գոյաբանական շրջանակը, որն ամրագրում է դրա կանոնը, հիմնարար ու ընդլայնված սկզբունքների համակարգը, ինչպես նաև օբյեկտիվ իրականության մեջ նախագծի ծավալման փուլերը։
«ԱՇԽԱՐՀ» ՆԱԽԱԳԾԻ ՆՊԱՏԱԿԱՅԻՆ ՆՇԱՆԱԿՈՒԹՅՈՒՆԸ
«Աշխարհ» նախագիծը նախատեսված է էմերջենտ դարաշրջանի պայմաններում հայկական քաղաքակրթության քաղաքակրթական մակարդակի մտածողության պահպանման և ծավալման համար, երբ կազմակերպման և կառավարման այլ մակարդակները հասնում են իրենց կիրառելիության սահմաններին:
«ԱՇԽԱՐՀ» ՆԱԽԱԳԾԻ ԱՌԱՔԵԼՈՒԹՅՈՒՆԸ
«Աշխարհ» նախագծի առաքելությունն է պահպանել և
զարգացնել այն պայմանները, որոնցում հայկական քաղաքակրթությունն ունակ է
պահպանել իր ամբողջականությունն ու ինքնությունը, հետազոտել ապագան և
գործել էմերջենտ դարաշրջանի պայմաններում՝ պահպանելով իրեն բնորոշ
օնտոլոգիական լարումները: Առաքելությունն իրականացվում է որպես
հավասարակշռության պահպանում պահպանման և փոփոխության, հեռացման և
վերադարձի, կենտրոնի և բաշխվածության միջև, ինչպես նաև որպես
մասնակցություն քաղաքակրթությունների փոխազդեցությանը էկոհամակարգի
շրջանակներում՝ ելնելով սեփական ինքնությունից, փորձից և
պատասխանատվությունից: