ՔԱՂԱՔԱԿՐԹԱԿԱՆ ԳՈՐԾՈՂՈՒԹՅԱՆ ԿՈՆՖԻԳՈՒՐԱՑԻԱՆԵՐԻ ՃԱՐՏԱՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ

Նախագծի ճարտարապետական տարբերակը: v1.0

Փաստաթղթի խմբագրությունը: 1.1

Կարգավիճակը: վերջնական խմբագրություն

Փաստաթուղթը ֆիքսում է ճարտարապետական պայմանները, որոնց դեպքում քաղաքակրթական գործողությունը դառնում է հնարավոր՝ որպես ակտորների, կոնտուրների և փոխազդեցության ռեժիմների համադրման կոնֆիգուրացիոն էֆեկտ:

Քաղաքակրթական գործողությունը չի պատկանում առանձին ակտորին, չի հանգում ակտորների համախմբին և չի տեղայնանում ինստիտուցիոնալ կամ կազմակերպչական ձևում: Այն առաջանում է միայն ակտորների, կոնտուրների և փոխազդեցության ռեժիմների համադրվածության մեջ: Ակտորներից յուրաքանչյուրը մասնակցում է գործողությանը, բայց դրանցից ոչ մեկը չունի դրա ամբողջականությունը:

Կոնֆիգուրացիան սահմանվում է որպես համադրման եղանակ, որի դեպքում քաղաքակրթական գործողությունը դառնում է հնարավոր: Այն օբյեկտ, կառույց, մոդել կամ կայուն վիճակ չէ, չի նախորդում գործողությանը և չի առաջանում որպես դրա արդյունք: Դրա գործառույթն է՝ պահպանել գործողության հնարավորությունը համադրման եղանակի միջոցով:

Անցումը L2 մակարդակին նշանակում է վերլուծական աշխատանքի ռեժիմի փոփոխություն. եթե L1 մակարդակում պահպանվում է տարբերակված տարածությունը, ապա կոնֆիգուրացիաների մակարդակում առարկա են դառնում տարբերակվածի համադրման եղանակները: Կոնֆիգուրացիան առաջանում է ոչ թե հատվածից կամ քարտեզից, այլ տարածությունում պահպանվող տարբերակումների միջև եղած հարաբերություններից:

Փաստաթուղթը չի նկարագրում կոնկրետ կոնֆիգուրացիաներ, չի կառուցում դրանց տիպաբանություններ ու մոդելներ և չի իրականացնում անցում դեպի նախագծում կամ կառավարում: Դրա նշանակությունը կայանում է ճարտարապետական մակարդակի պահպանման մեջ, որում քաղաքակրթական գործողությունը կարող է մտածվել որպես կոնֆիգուրացիոն և չհանգող ակտորներին, կառույցներին ու ինստիտուտներին:

Փաստաթղթի բանաձևը

Քաղաքակրթական գործողությունը դառնում է հնարավոր ոչ թե ակտորների կազմի միջոցով, այլ դրանց համադրման կոնֆիգուրացիոն եղանակով: