ԲԱՑԱՏՐԱԿԱՆ ԳՐՈՒԹՅՈՒՆ «ՔԱՂԱՔԱԿՐԹԱԿԱՆ ԳՈՐԾՈՂՈՒԹՅԱՆ ԿՈՆՖԻԳՈՒՐԱՑԻԱՆԵՐԻ ՀԵՏ ԱՇԽԱՏԱՆՔԻ ԳՈՐԾԱՌՆԱԿԱՆ ԱՐՁԱՆԱԳՐՈՒԹՅՈՒՆ» ՓԱՍՏԱԹՂԹԻՆ

Արդիականացված նախագծի ճարտարապետական տարբերակը: v1.0

Փաստաթղթի խմբագրությունը: 1.1

Կարգավիճակը: վերջնական խմբագրություն

Սույն բացատրական գրությունը բացահայտում է L2-3 փաստաթղթի ճարտարապետական տրամաբանությունը և ընթերցման եղանակը: Այն չի ներմուծում լրացուցիչ դրույթներ, չի ընդլայնում արձանագրությունը և չի ձևավորում վերլուծական աշխատանքի ինքնուրույն ռեժիմ: Դրա գործառույթն է՝ ապահովել արձանագրության՝ որպես կոնֆիգուրացիաների պահպանման ֆրեյմի ճիշտ ըմբռնումը և կանխել դրա մեկնաբանությունը որպես մեթոդիկա, ալգորիթմ, ընթացակարգ կամ կիրառական վերլուծության գործիք:

Արձանագրության անհրաժեշտությունն առաջանում է կոնֆիգուրացիաների տարբերակումից դեպի դրանց հետ աշխատանք անցնելիս: Այդ կետում վերլուծությունը բնականոն կերպով ձգտում է վերադառնալ նկարագրության սովորական ձևերին՝ ակտորների կազմին, ինստիտուցիոնալ ձևերին, դիտարկվող իրավիճակներին և նորմատիվ մեկնաբանություններին: Արձանագրությունը ներմուծվում է ոչ թե վերլուծական հնարավորությունների ընդլայնման, այլ այն մակարդակի կորստի կանխարգելման համար, որում կոնֆիգուրացիան պահպանվում է որպես համադրման եղանակ:

Արձանագրության կենտրոնական հիմքը պահպանման սկզբունքն է: Այն ենթադրում է վերլուծական ուշադրության տեղաշարժ տարրերից դեպի կապակցվածություն. ոչ թե «թե ինչ է առկա», այլ «թե ինչպես է պահպանվում կապակցվածությունը», ոչ թե «թե ով է գործում», այլ «թե ինչ եղանակով է դառնում հնարավոր գործողությունը»: Դրանով իսկ կոնֆիգուրացիան պահպանվում է որպես համադրման եղանակ, այլ ոչ թե վերածվում տարրերի համախմբի կամ գործողության կրողների:

Կոնֆիգուրացիայի հետ աշխատանքի ձև է հանդես գալիս վերլուծական կտրվածքը: Այն առաջանում է տարբերակման ակտի ներսում և չի հանդիսանում էմպիրիկ իրականության արտացոլում կամ իրականության վիճակի ֆիքսում: Վերլուծական կտրվածքի փոփոխությունը նշանակում է վերլուծության մեջ կոնֆիգուրացիայի պահպանման եղանակի փոփոխություն, և ոչ թե անպայման բուն կոնֆիգուրացիայի փոփոխություն:

Արձանագրությունը պահանջում է պահպանել կոնֆիգուրացիաների բազմությունը և խստորեն տարբերակել կոնֆիգուրացիայի, վիճակի և դրսևորման միջև: Հիմնական կոնֆիգուրացիան առանձնացնելու, դրանց հիերարխիա կառուցելու, կոնֆիգուրացիան դրսևորումների միջոցով վերակառուցելու կամ վիճակը կայուն ձևի վերածելու ցանկացած փորձ նշանակում է անցում վերլուծության այլ ռեժիմի:

Բացատրական գրությունն այդպիսով ապահովում է արձանագրության ճիշտ ներառումը կոնֆիգուրացիոն վերլուծության հետագա ծավալման մեջ՝ ներառյալ քարտեզագրումը, պահպանելով տարբերությունը կոնֆիգուրացիաների վերլուծական պահպանման և քաղաքակրթական գործողության նկարագրության այլ ձևերի միջև:

Փաստաթղթի բանաձևը

Արձանագրությունը պահպանում է վերլուծական մակարդակը միայն այն ժամանակ, երբ կոնֆիգուրացիայի պահպանումը չի վերածվում դրա նկարագրության մեթոդի: