ՔԱՂԱՔԱԿՐԹԱԿԱՆ ԳՈՐԾՈՂՈՒԹՅԱՆ ՍԱՀՄԱՆԱՅԻՆ ԿՈՆՖԻԳՈՒՐԱՑԻԱՆԵՐԸ

Նախագծի ճարտարապետական տարբերակը՝ v1.0

Փաստաթղթի խմբագրությունը՝ 1.1

Կարգավիճակը՝ վերջնական խմբագրություն

I. Կարգավիճակը

Փաստաթուղթը վերաբերում է «Աշխարհ» նախագծի սինթետիկ (համադրական) մակարդակին:

Այն չի ներմուծում օնտոլոգիական հիմքեր, չի զարգացնում ճարտարապետական տարբերակումները և չի վերարտադրում վերլուծական ապարատը:

Դրա խնդիրն է տարածության պահպանումը, որտեղ քաղաքակրթական գործողության ձևափոխումը դառնում է մտածելի որպես հարաբերակցման եղանակների փոփոխություն՝ առանց մոդելներին, ռազմավարություններին կամ ծրագրերին հանգեցման:

II. Առարկան

Փաստաթղթի առարկան սահմանային կոնֆիգուրացիաներն են՝ սահմանային վիճակները, որոնք ներմուծվում են որպես կապակցվածության, համակարգման և փոխազդեցության սահմանի պահպանման եղանակներ:

Դրանք չեն նկարագրում իրականությունը, հանդես չեն գալիս որպես նպատակներ և օժտված չեն նորմատիվ կարգավիճակով: Դրանց գործառույթը սահմանների և հնարավորությունների սահմանումն է, որոնց շրջանակներում տարբերակելի է դառնում կոնֆիգուրացիոն գործողության փոփոխությունը:

III. Սահմանայնության սկզբունքը

Սահմանային կոնֆիգուրացիան սահմանվում է որպես կապակցվածության, համակարգման և փոխազդեցության պահպանման ծայրահեղ եղանակ:

Սահմանայնությունն առաջանում է այն կետում, որտեղ հարաբերակցման եղանակը հասցվում է սեփական կայունության սահմանին: Այս կետում տարբերակելի է ոչ թե գործողության կազմը, այլ դրա հնարավորության սահմանը:

Սահմանային կոնֆիգուրացիաները նախատեսված չեն հասնելու համար: Դրանք օգտագործվում են որպես կապակցվածության, համակարգման և փոխազդեցության սահմանների տարբերակման միջոց:

IV. Գործառնության միավորը

Գործառնության միավոր է հանդես գալիս կոնֆիգուրացիան, որը դիտարկվում է սահմանայնության ռեժիմում:

Գործառնությունն իրականացվում է ոչ թե տարրերի հետ, այլ հարաբերակցման եղանակների հետ, որոնք հասցվում են իրենց սահմանային վիճակներին:

V. Սահմանային վիճակները

Սահմանային կոնֆիգուրացիաները ներմուծվում են ոչ թե որպես հավաքածու կամ տիպաբանություն, այլ որպես տարբերակման սահմանային կետեր, որոնք չեն ձևավորում փակ ամբողջություն:

Դրանք ֆիքսում են կապակցվածության կազմակերպման ծայրահեղ եղանակները, ներառյալ՝

• լիակատար կապակցվածությունը, որը համակարգումը հասցնում է տարբերակման կորստի,
• սահմանային հատվածավորումը (ֆրագմենտացիան), որի դեպքում գործողությունը դառնում է անհնար,
• լարված կապակցվածությունը, որը պահպանվում է չհամընկնման, տարամիտման և կոնֆլիկտի միջոցով,
• ասիմետրիկ կապակցվածությունը՝ տեղային կենտրոնացումներով:

Տվյալ վիճակները գոյություն չունեն մաքուր տեսքով և ենթակա չեն էմպիրիկ ֆիքսման:

VI. Լարվածությունները և անցումները

Սահմանային կոնֆիգուրացիաները հարաբերակցվում են լարվածությունների, այլ ոչ թե գծային անցումների միջոցով:

Անցումը սահմանվում է որպես կապակցվածության պահպանման եղանակի փոփոխություն և ֆիքսվում է որպես տարբերություն հարաբերակցման եղանակների միջև:

Լարվածությունը չի վերացվում և չի լուծվում, այլ պահպանվում է որպես գործողության հնարավորության պայման:

VII. Սահմանափակումները

Փաստաթուղթը չի թույլատրում՝

• սահմանային կոնֆիգուրացիաների մեկնաբանումը որպես նպատակների կամ մոդելների,
• դրանց օգտագործումը որպես նորմատիվ ուղենիշներ,
• հանգեցումը ռազմավարություններին կամ ծրագրերին:

Տվյալ սահմանափակումների խախտումը տանում է սինթետիկ (համադրական) մակարդակի ռեդուկցիայի (հանգեցման):

VIII. Նշանակությունը

Փաստաթուղթը պահպանում է այն մակարդակը, որի վրա հնարավոր է դառնում մտածել քաղաքակրթական գործողության ձևափոխումը որպես հարաբերակցման եղանակների փոփոխություն:

Այն սահմանում է սահմանային վիճակների տարածությունը և ֆիքսում է դրանց միջև լարվածությունները որպես սինթետիկ (համադրական) մակարդակի հետագա ծավալման պայման:

Եզրակացություն

Սահմանային կոնֆիգուրացիաները ֆիքսում են քաղաքակրթական գործողության հնարավորության սահմանները:

Դրանք չեն սահմանում ուղղություն, այլ պահպանում են տարածությունը, որում հնարավոր է մտածել փոփոխությունը՝ առանց տարբերակման կորստի:

Փաստաթղթի բանաձևը

Սահմանային կոնֆիգուրացիան կապակցվածության պահպանման ծայրահեղ եղանակն է, որը բացահայտում է քաղաքակրթական գործողության հնարավորության սահմանները: