ԱՇԽԱՐՀԸ ՔԱՂԱՔԱԿՐԹՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐԻ ԷԿՈՀԱՄԱԿԱՐԳՈՒՄ
Աշխարհն իրենից ներկայացնում է բաց բաշխված քաղաքակրթություն, որը պատմականորեն զարգացել է տարբեր քաղաքակրթությունների փոխազդեցության տարածքում:
Համաշխարհային համակարգի բարձր կապակցվածության պայմաններում ձևավորվում է քաղաքակրթությունների էկոհամակարգը՝ մի տարածք, որտեղ ծավալվում են քաղաքակրթական դերակատարների միջև համագործակցության, մրցակցության և հակամարտությունների գործընթացները:
Էկոհամակարգում Աշխարհի ներկայությունը կրում է բազմաչափ բնույթ և իրականացվում է մշակութային, կրոնական, սոցիալական, ինստիտուցիոնալ, տնտեսական և թվային ձևերով:
Էմերջենտ դարաշրջանի պայմաններում առանցքային նշանակություն է ստանում Աշխարհի՝ համաշխարհային համակարգի տրանսֆորմացիային հարմարվելու, դիրքավորման ռազմավարություն ձևավորելու և էկոհամակարգում այլ քաղաքակրթությունների հետ փոխազդեցության նոր ձևեր զարգացնելու ունակությունը:
Կանոնիկ միջուկ
«Աշխարհը քաղաքակրթությունների էկոհամակարգում» ուղղությունը հետազոտում է համաշխարհային համակարգի տրանսֆորմացիայի պայմաններում քաղաքակրթությունների էկոհամակարգում հայկական քաղաքակրթության ներկայության ձևերը, փոխազդեցության մեխանիզմները և դիրքավորման ռազմավարությունը:
Tagline
Աշխարհը որպես քաղաքակրթական դերակատար քաղաքակրթությունների էկոհամակարգում:
Առնչվող հրապարակումներ
«ԱՇԽԱՐՀ» ՆԱԽԱԳԾԻ ՕՆՏՈԼՈԳԻԱԿԱՆ ՇՐՋԱՆԱԿԸ
Սույն փաստաթուղթն իրենից ներկայացնում է «Աշխարհ» նախագծի օնտոլոգիական շրջանակը, որն ամրագրում է դրա կանոնը, հիմնարար ու ընդլայնված սկզբունքների համակարգը, ինչպես նաև օբյեկտիվ իրականության մեջ նախագծի ծավալման փուլերը։
«ԱՇԽԱՐՀ» ՆԱԽԱԳԾԻ ՆՊԱՏԱԿԱՅԻՆ ՆՇԱՆԱԿՈՒԹՅՈՒՆԸ
«Աշխարհ» նախագիծը նախատեսված է էմերջենտ դարաշրջանի պայմաններում հայկական քաղաքակրթության քաղաքակրթական մակարդակի մտածողության պահպանման և ծավալման համար, երբ կազմակերպման և կառավարման այլ մակարդակները հասնում են իրենց կիրառելիության սահմաններին:
«ԱՇԽԱՐՀ» ՆԱԽԱԳԾԻ ԱՌԱՔԵԼՈՒԹՅՈՒՆԸ
«Աշխարհ» նախագծի առաքելությունն է պահպանել և
զարգացնել այն պայմանները, որոնցում հայկական քաղաքակրթությունն ունակ է
պահպանել իր ամբողջականությունն ու ինքնությունը, հետազոտել ապագան և
գործել էմերջենտ դարաշրջանի պայմաններում՝ պահպանելով իրեն բնորոշ
օնտոլոգիական լարումները: Առաքելությունն իրականացվում է որպես
հավասարակշռության պահպանում պահպանման և փոփոխության, հեռացման և
վերադարձի, կենտրոնի և բաշխվածության միջև, ինչպես նաև որպես
մասնակցություն քաղաքակրթությունների փոխազդեցությանը էկոհամակարգի
շրջանակներում՝ ելնելով սեփական ինքնությունից, փորձից և
պատասխանատվությունից: